Kompozycje

Ten duet imitacyjny stanowi opracowanie tekstu zaczerpniętego z listów Fryderyka Chopina do Tytusa Woyciechowskiego z lat 1830–1831. Zamiast wykorzystać fragment jednego listu, tekst każdej frazy pochodzi z innego listu i został połączony w celu stworzenia nowego, spójnego choć krótkiego listu, choć krótkiego. W ten sposób pierwsza fraza pełni rolę powitania, druga i trzecia fraza pochodzą z treści dwóch listów i stanowią najdłuższe części utworu, natomiast czwarta fraza stanowi zakończenie. Pod względem muzycznym utwór został zainspirowany Mazurkiem a-moll op. 17 nr 4 Chopina. ​​

Zainspirowany moimi doświadczeniami z kursu metodyki gry na instrumentach dętych drewnianych, który odbyłem jako student pierwszego stopnia na kierunku edukacja muzyczna, duet ten stanowi dialog między tym, co było wówczas moją dawną miłością (wibrafonem), a nową (fagotem). Podczas krótkiego, przypadkowego spotkania te dwa nieoczekiwane głosy wchodzą w muzyczną interakcję, kształtowaną przez ich unikalną tożsamość i pochodzenie. Oprócz eksplorowania barw obu instrumentów, utwór bada również znaczenie zarówno muzyki popularnej, jak i zachodniej tradycji klasycznej w kształtowaniu mojej tożsamości muzycznej – jako słuchacza, wykonawcy i badacza.